Ο Τάσος και ο Λεωνίδας ..

Τάσος Ηλιάδης. Ζωγράφος, Ποιητής..

Λεωνίδας Κουλίτσης..  Ποιητής, Στιχουργός, Μουσικός..

Ακόμα και σε αυτή την άχαρη, συμβατική ζωή, πλάνητες μέσα στις πολλές πλάνες και διαστρεβλώσεις αυτού του κόσμου, κάποιες φορές μας δίνεται η ευλογία να συναγελαστούμε και αν είμαστε ακόμα πιο τυχεροί και να επικοινωνήσουμε, σε κάποιους τόπους, με Ανθρώπους άλλων τρόπων, ξεχωριστών ανθρώπινων ποιοτήτων,  με ανθρώπους διαφορετικούς και ιδιαίτερους..

Δύο από Αυτούς, είναι ο Τάσος και ο Λεωνίδας, που γνώρισα την  εποχή που ζούσα στην Κω.. 

Ο Τάσος πέρα από Δημιουργός, μιας εκλεκτής αισθητικής πραγμάτων και εμπνεύσεων, "βγάζει" τον επιούσιο ως ελαιοχρωματιστής..

Ο Λεωνίδας πρώην μέλος του γνωστού μουσικού συγκροτήματος "Μικρές Περιπλάνήσεις" είναι τώρα Έφορος, Διευθυντής στην ΔΟΥ Κώ.. 

Σήμερα "τυχαία", όσο τυχαία είναι όλα αυτά που μας συμβαίνουν, μέσα σε αυτό το παιγνίδι του κόσμου, έπεσα πάνω στα παρακάτω βίντεο, που τα παραθέτω για αντιγραφή ως link, γιατί δεν ανέβαιναν ως βίντεο..

Το μεν πρώτο για τον Τάσο είναι από την έκθεση ζωγραφικής του, που έλαβε χώρα στον Πολυχώρο Θαλασσινού (13/2  έως 23/2/13) στην Κω, με πηγή από aegenews..

To δε δεύτερο με τον Λεωνίδα, είναι από την παράσταση διαμαρτυρίας στην ΔΟΥ Κώ, του Εργατικού Κέντρου Κω, ενάντια στα ανθρωποκτόνα χαράτσια, στις 1/3/2013, πηγή stathmosnet.gr

 http://www.youtube.com/watch?v=7fTvzMkbPbE&list=LLIZEeWx3HYiFzpjNUdz6OrQ

 http://www.youtube.com/watch?v=ZnTQCy9TVWY

Santorini Caldera's some snapshots in a cloundy noon..

Τhis church is St' John the Thelogian down of the Central Metropolitical Church at Caldera Fira Santorini, Greece

Today's as you can see at the title of this post too, if you didn't stop reading before these dull words, after leavin my work place to not to be, I took some snapshots through my cam "olympus VR320" from the best known Caldera of Santorini Greece -1 min walkin from my seat in the not to be working place ..

Its a renovating reconstruction period here en by the way - I got a big headache from the compressors machines all day long - en I took also (tooktook) the big oportunity to shot some photos from the works are being carried out on the main keep of the Central Metropolitical Church, at Fira Town, "Υπαπαντή του Κυρίου" in greek.. 

Mules en donkeys carrying materials for the renovation works..

ΔΟΥ Σαντορίνης ή Θήρας ή Αξάς, μετακόμισης το ανάγνωσμα..

Kείμενό μου, σχετικό με την επαγγελματική μου "καριέρα"..

Ημέρα Παρασκευή. 4/1/2013.

Δ.Ο.Υ. Σαντορίνης..

Ανοίγοντας το πρωί την πόρτα, μουδιάζω ολόκληρος..

Είχα ξεχάσει το φως ανοικτό..! Το σοκ είναι μεγάλο, αν αναλογιστεί κανείς, ότι ένας από τους λόγους που μέχρι τις 11/1/2013 πρέπει να μετακομίσουμε στην Νάξο, με ρυθμούς “επιχείρησης barbarosa”, αποκαθηλώνοντας, αν και ευρισκόμενοι σε διάπυρη λειτουργία,  σκηνικά μεγέθους “King Κong”, της πάλαι ποτέ «cinecita», είναι η εξοικονόμηση ρεύματος..

Αισθάνομαι τύψεις.. Ακαριαία αποφασίζω να μην καταναλώσω καθόλου νερό, την δεύτερη δηλαδή αιτία, της επιβεβλημένης λόγω ενεργειακών υπερκαταναλώσεων, μετακόμισης, (ούτε το αεροπλανοφόρο "Αϊζενχάουερ" να είμαστε) και να μην πάω καν προς «νερού» μου, με το συμπάθειο, κάτι  που μου το εγγυάται σχετικά εύκολα, η μοναχική μου καριέρα της συναλλαγής, των Αυτοκινήτων, του Μητρώου και του ΦΠΑ, μέχρι τουλάχιστον να γυρίσει από την ολιγοήμερη άδειά της, η συνάδελφος, που είχε να την λάβει από το καλοκαίρι..

Πρώτη άφιξη και ποδαρικό από τον Σώστη, τον μοναδικό κάτοικο του ηφαιστείου, που μπουκάρει ξυπόλυτος, παρά το πρωινό κυκλαδίτικο αγιάζι και μου ζητάει μετά επιτάσεως, κλειδαριά.. Ξεπερνώντας με δυσκολία την απορία μου, περί του τι χρειάζεται ο τσοπάνης της «Νέας Καμμένης» τον κλειδάριθμο και πολεμώντας με τον μοναδικό αλλά και μονίμως αντιδραστικό εκτυπωτή,  αρχίζουν οι αθρόες «μετά τσίγκων» αφίξεις των ιδιοκτητών αυτοκινήτων, που δεν ποντάρισαν στην αξιοπιστία των δηλώσεων των αρμόδιων υπηρεσιακών παραγόντων περί μη αναβολής και κέρδισαν με άνεση για μια ακόμα χρονιά και του χρόνου, υγεία πάνω απ’ όλα, που λέει και η θειά μου η Αμεσούδα..

Οι τσίγκοι των πινακίδων έχουν ήδη αρχίσει να σχηματίζουν βουνά και οροπέδια ορεινών όγκων, μεγάλων.. Ευτυχώς που οι αρμόδιοι υπηρεσιακοί παράγοντες απεφάσισαν επίσης σοφά ποιούντες, να μας αφαιρέσουν και την «μη συναλλαγή της Παρασκευής», ίσως ποντάροντας και Αυτοί από μεριάς Τους, στην αρχειοθετική και λοιπή συνέργεια των εποχιακών καλικαντζάρων ή ακόμη και του Αη Βασίλη, ή ακόμη ακόμη και των μαγικών δυνάμεων της χαμένης Ατλαντίδος, που πρέπει να εδράζετο στην παρακείμενη καλντέρα..

Τα τηλέφωνα χτυπάνε δαιμονιωδώς και ακούγοντας δαιμόνους και δαιμόνια από διακεκαυμένους φορολογούμενους, που ενώ ξημεροβραδιάζονται στην «τελεόραση», που λέει και η θειά μου η Αμεσούδα, βλέποντας «τούρκικα», δεν έχουν μάθει ότι τα τέλη κυκλοφορίας πληρώνονται στις τράπεζες και απαιτούν να τα πληρώσουν εδώ και τώρα, όχι γιατί πολύ με αγάπησαν, αν και «αξιαγάπητος ο Χαρούλης» που λέει και η θειά μου η Αμεσούδα, αλλά και συν τοις άλλοις γιατί πολλά, μα πάρα πολλά από τα σήματα δεν μπορεί ούτε και αυτή η Τράπεζα, η ίδια, ο «Παντοκράτωρ Θεός» να τα εκτυπώσει, αφού δεν υπάρχουν στην βάση δεδομένων του παντοδύναμου Τaxis.. Ήμαρτον Κύριε.. Και εγώ ο βλάξ, έφτασα τα 45, για να συνειδητοποιήσω ότι δεν γίνεται να πατάς ένα κουμπί και να βγαίνει μια χοντρή, έναν ανθρώπινο παράγοντα τον χρειάζεται, έτσι για το μερακλίδικο του πράγματος, το σύστημα, να πούμε, λέγοντας και κλαίγοντας από την συγκίνηση, σε καλό μας..

Προσπαθώντας να αποφύγω το βλέμμα κάποιων τινών  ζωντοχήρων, που με κοιτάνε, παρά τα  κιλά μου τα πολλά,  με λάγνο ύφος, κουνώντας μου κάτι διαζευκτήρια για καταχώρηση, κάποιων υπερπροστατευτικών μπαμπάδων που έφεραν γιορτάδες μέρες, θεληματάρικα βλαστάρια, μελλοντικούς μηχανάκηδες, για έκδοση ΑΦΜ, μέσα σε παύσεις, διακοπές, διαλύσεις, καταστροφές, κολάσεις, κολαστήρια, ενάρξεις, ονομαστήρια, θυρανοίξια, κλιμάριθμους, κλειδαριές, κλειδιά με αριθμούς, γάμους, θανάτους, φίπίάδες, συμβόλαια για βάρκες, μάρκες, νάρκες, σάρκες,  πάρε με χάρε, πάρε με, αφού δεν υπάρχει ζωή πριν τον θάνατο for sure, πετάγομαι έξω στις κερκίδες, για να χωρίσω δύο ουριαίους ναυλοναυμάχους, Φολεγανδρονιώτες, που  πολεμάνε να σκοτώσει ο ένας τον άλλον, μήπως και προλάβουν το βαπόρι..

Η ώρα είναι 4:00 απογευματινή, έχω κρατήσει την πρώτη μου για το νέο έτος υπόσχεση, να μείνω "ακατούρηγος", με το συμπάθειο, αισθάνομαι υπερήφανος, τόσο πολύ,  που ξεχνάω ότι μέχρι τις 11/1/2013, σύμφωνα με τους ίδιους αρμόδιους υπηρεσιακούς παράγοντες,  πρέπει και να μετακομίσουμε τα σκηνικά του king kong, ένα αρχείο 4 στρεμμάτων, να περάσω εγώ ο ίδιος 500 ακινησίες στο σύστημα, να τακτοποιήσω τους τσίγκους που θυμίζουν παραγκούπολη του Ρίο ντε Τζανέιρο, να ενθυμηθώ να μην κόψω τα νύχια μου, για να τακτοποιήσω και τους υπόλοιπους ορεινούς όγκους του αχρείου αρχείου από τα 4 ευλογημένα αντικείμενα, να βρω σπίτι στην Αξά, εγώ  ο άνθρωπος του κόσμου, ο bon viveur, με τα 5 δάνεια, που έχω όλη την άνεση του κόσμου, ο κοσμοπολίτης και μπορώ να πληρώνω επιπλέον νοίκια, ρεύματα, νερά, ναύλα, θηριώδεις φόρους, φαγιά και άλλα πολλά,  υγεία πάνω απ’ όλα..

Αισθάνομαι υπερήφανος και για έναν ακόμη λόγο όμως, εκτός του ότι δηλαδή έμεινα «ακατούρηγος» με το συμπάθειο.. Ότι με τον τρόπο μου, θα βάλω και εγώ ένα μικρό λιθαράκι, στο σχέδιο Της σοφής Διοίκησης, να εξοικονομηθεί το νερό και το ρεύμα του ιδιόκτητου κτιρίου για τις επόμενες γενεές (νέο)μαρτύρων..

Ευτυχώς δηλαδή και συγγνώμη που ασχολούμαι με τα δικά σας θέματα, που έμεινα γεροντοκόρος και έτσι μπορώ και να μονάσω αλλά και να ψοφήσω, χωρίς να αναπαράξω κι άλλους υπερφορολογήσιμους μελλοντικούς φορείς τέτοιων θριάμβων..

Αμήν..

υγ. :  εγώ πάντως εξακολουθώ να πιστεύω ενδόμυχα, πως μας διώχνουνε γιατί δεν είχαμε να πληρώσουμε το χαράτσι..

Ζήκος Χάρης

Δ.Ο.Υ. Θήρας, sorry Aξάς..

Christmas photos from Atlantis Bookstore, Oia Santorini, Greece..

Some photos from the fb site of Atlantis Bookstore in Oia, Santorini.. I wasn't there this Christmas en I missed them, as much as I missed  the Christmas Eve ceremony, and the "ave Maria's" from  the women's Dominican Catholic Monastery of Santa Irene, in Fira too.. 
Ending the post I am sharing Graig's Walzer enlighting appearance, in the TEDxAthens 2012.. The title of his so much humurous, best stand up role there was : "Artful Lies and Shelves of Fiction"..

Happy Christmass to me, the only reader of this blog and to "all" of you who accidentally are readin "all" of these..

Please copy en paste the belowmentioned link because I can't reload that here..

http://www.youtube.com/watch?v=bPtgzNMX7uo&list=LLIZEeWx3HYiFzpjNUdz6OrQ

Επιστολή μου προς Κορνιθίους Α'

Επιστολή μου προς Κορνιθίους Α' σχετικά με κλαδικά θέματα Εφοριακών πληναδέλφων..

Διάβασα την χριστουγεννιάτικη ευχητική επιστολή των νησιωτών (?) συναδέλφων και θα σας παρακαλέσω πολύ σύντροφοι να δημοσιεύσετε και μια δικιά μου..

Δεν περιμένουμε από τον Εχθρό μας να μας σώσει.. Αφού στο λέει καθαρά και ξάστερα πως θέλει να σε βιάσει.. Τι του ζητάς.. Συγχώρεση για τις αμαρτίες Του ?

Πάμε καλά. ?

 Ποιον παρακαλάμε τους μεγαλεμπόρους κάθε είδους μονομανιακών ιδιοτελών συμφερόντων να μας σώσουν, είτε λέγονται αρμόδιοι υπηρεσιακοί παράγοντες, που βάζουν πρόεδρο της επιτροπής ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΕΜΠΟΡΟΥΣ,  κλεισίματος, έναν πιτσιρικά, ειδικό στην διαχείρηση αποβλήτων (κάποια συνάφεια, τουλάχιστον εδώ την βλέπω) ή κάποιους άλλους που περισσότερες φορές από "καλημέρα" έχουν μιλήσει και μιλάνε για απολύσεις και λουκέτα, πασκίτες και δακίτες, που το μόνο που τους ενδιαφέρει και η μοναδική αφορμή ξεσηκώματος είναι α αφαίρεση της κουτάλας από τα ελεγκτικά έργα.. Απείλησέ Τους με κλείσιμο ΦΑΕΕ και ΕΘΕΚ και θα δεις πως θα σκούξουνε οι λεχρίτες.. 

Συνδικαλισμός ηγεσίας -  κορυφής, ΧΩΡΙΣ ΤΑΞΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, χωρίς αυτοθυσιαστική αυταπάρνηση με Έρωτα για την Ζωή, ΕΝΑΝΤΙΑ σε οποιονδήποτε και οτιδήποτε νεκρόφιλο δεν γίνεται .. Τι να κάνουμε.. 

Εδώ και ο γνωστός πρασινοφρουρός ο κ.κ. Μπαλασόπουλος κάλυψε καταλήψεις και εμείς περιμένουμε υποστήριξη από ζάμπλουτους χομπίστες ?

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΟΥ Η ΖΩΗ ΜΟΥ είναι.. 

Οταν σε πιάνουν από τον καρύτζαφλο και περιμένουν πότε θα ψοφήσεις για να τους αδειάσεις την γωνιά, δεν παρακαλάς και δεν περιμένεις μάννα από βρυκόλακα ..

Σήμερα στην ΔΟΥ Θήρας, απήργησα μόνο εγώ με τα πέντε δάνεια.. Εχουμε να κάνουμε και με αναδέλφους  βούδια ως επί τω πλείστων, τι να κάνουμε..

Δεν έχω τι να προτείνω γιατί γεννήθηκα 10/2/68 ημέρα διάσπασης του ΚΚΕ και όχι το Μαη του ΄68, οπότε διακατέχομαι από την αιώνια γκανεμιά της σκατίνας..

Καλή Ανάσταση και καλή αντάμωση στα τελικά που έλεγε και ο Ίκαρος της ΕΛΠΑ..

Εκλογές στον ΣΥΡΙΖΑ Θήρας (Σαντορίνης)

Πραγματοποιήθηκε σήμερα, Κυριακή 25 Νοεμβρίου 2012, στην αίθουσα συνεδριάσεων της SantoWines στον Πύργο, η Γενική Συνέλευση, της Τοπικής Οργάνωσης Θήρας, του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ.

Η Γενική Συνέλευση εξέλεξε τη Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ Θήρας καθώς και τους αντιπροσώπους για την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του κόμματος, που θα πραγματοποιηθεί στις 30/11-2/12.

Για την Γραμματεία εκλέχτηκαν οι:
Πατραμάνη Ανθή, Καντζέλης Χρήστος, Δαμίγος Ηλίας, Παγκαλίδης Κύρος, Σιγάλας Πάρης, Παπαλέξης Γιώργος, Ρουσσάκη Μαργαρίτα

Αναπληρωματικά μέλη : Παγκαλίδης Δημήτρης και Ζήκος Χάρης

Αντιπρόσωποι στην Πανελλάδική Συνδιάσκεψη οι:
Πατραμάνη Ανθή, Κωσταντινίδης Αντώνης, Καντζέλης Αντώνης, Τσιγαρίδας Κώστας

To Ireland, a Son’s Journey Home

By FRANK BRUNI NEW YORK TIMES

I read today the down mentioned Frank's Bruni article of New York Times paper/ Travel..I love Ireland, especially the countrysides aspcts en I posted that for my beloved Reader : Me..

MY mother was mad for the color green. She carpeted rooms in it, upholstered furniture with it and assembled her wardrobe from it, in all of its shades: Kelly and hunter, pistachio and olive, moss and myrtle. For my sister’s wedding she wore an emerald dress. I thought back then that she was trying to match her eyes. I realized only recently that something bigger and deeper was at work.

Multimedia

Slide Show

From Dublin to Dingle

Map

Across Ireland

Connect With Us on Twitter

Follow@nytimestravelfor tips, features and photography from all over the globe.

Readers’ Comments

Readers shared their thoughts on this article.

• Read All Comments (131) »

You see, I finally visited Ireland. I say “finally” because I should have gone long ago, in tribute to her, in acknowledgment of the Irish in her background, her blood and mine. But that part of our heritage got lost when she married an Italian and was swept into his Italian clan, which was so thoroughly steeped in its ethnicity — and so exuberant about it — that none other had any chance. She learned to make ravioli and frittata with the best of them, and I grew up thinking of myself simply as Italian, in spite of my pale skin and freckles, which mirrored hers. I even went on to learn Italian and to live briefly in Italy, using it as a base to explore much of Europe. Except for Ireland. Somehow, I kept forgetting about it.

I went in mid-September, and I went mostly, truth be told, because it promised spectacular scenery, bountiful seafood and an infinity of pubs, which my traveling partner, Tom, was especially excited about. We covered as much of the country as we could in a week’s time, dipping into Cork as well as Dublin, logging over 700 road miles, lounging beside a lake in the southwest and ambling along a creek in the northwest.

But I also went for a sort of communion with, and investigation of, Mom, who died almost 16 years ago. It was like an adult version of that classic children’s book “Are You My Mother?” except that I wasn’t a lost bird asking a kitten, a dog, a boat. I was a grown man asking a country.

It was on Day 2, on the road between Dublin and Cork, when it hit me that the greens that decorated Mom’s days were the greens that decorate Ireland. You read about them before you come — about their depth, shimmer and variety — but books can’t capture the way the hue of the hillside in front of you, fleeced with sheep, will be markedly different from that of the hillside behind you, flecked with cows. Nor can books convey the sudden shift in these colors with the arrival of a cloud or the onset of rain, which seems to fall four or five times daily and would be infuriating were it not the very agent of this verdant patchwork. Beauty has its price, and in Ireland it’s a soggy one.

I didn’t have relatives to look up or areas of the country to home in on. Mom had never carefully traced her family tree. She knew only that she was a British Isles amalgam and that Ireland was prominent, and maybe predominant, in the mix. Italian-Irish: that’s what she told my three siblings and me we were.

And it was time — long past time — to focus on the far side of the hyphen.

I SHOULD make something clear right away, especially since I’ve already mentioned food several times and, like many travelers, put it at the center of every journey. While Ireland is Italy’s peer in natural beauty, it isn’t on the culinary front. As a visitor you just have to make peace with that. By eating carefully I ate well, and there were also serendipitous delights, most notably a fish-and-chips that I’ll return to in a bit. But certain clichés exist for a reason and hold true over time, which is another way of saying that I had potatoes coming at me everywhere I turned.

In Ireland, “and chips” is a phrase that annotates much more than fish. It’s ever-present and all-purpose. One pub near the Rock of Cashel, a cluster of medieval buildings on a hilltop in County Tipperary, advertised a lunch special of lasagna and chips. A fashionable, relatively new riverfront restaurant in Cork named Electric served chips alongside a steak that was already resting on a bed of mashed potatoes, and Electric was a model of spud restraint in comparison with what was actually my favorite among the restaurants I visited, the Winding Stair, in Dublin. There my stuffed cabbage was filled with mashed potatoes and placed beside what tasted like a thin potato purée, which abutted wedges of roasted potato. The kind word for this would be redundancy. The accurate one would be overkill.

  

For the rest of this best article from Frank Bruni please follow the link / New York Times/ Travel / October.26/2012 :          http://travel.nytimes.com/2012/10/28/travel/to-ireland-a-sons-journey-home.html?pagewanted=2&_r=0&ref=frankbruni