Μια συζήτηση με τον Θόδωρο "Terry" Παπαντίνα

Fall Lights..!

Why autumn (fall) shines a golden light ?

The tilt of the planet on its axis at autumn creates our gilded season..

As you know, if there is any possibillity to have any reader of my blog, I do love Fall or Autumn or Φθινόπωρο in Greek, anywhere (I prefer the seaside places by the way, walking  barefooted on the sa(n)dy sand)..

I am in love with the colours, the shadows, the shades, the schemes and especially  THE MAGIC LIGHTS of this beloved season of the year ..

I discovered an awesome article from from the  staff reporter of this newspaper  Lynda V. Mapes ..

Here it is:

Now comes our gilded season, as the arrival of autumn brings low, slanting light and that fleeting feeling, knowing the blue skies and gold light will too quickly fade to our long season of gray.

From the back-to-school rhythm lingering long past our school years, to the first plangent honks of geese and tang of wood smoke and burn piles: Who can bear the poignancy of this season?

Then comes the light: thick, plush, gold. It's not your imagination: The light really is different right now, and changing fast.

Dale Durran, chairman of the Department of Atmospheric Sciences at the University of Washington, explains it all:

The position of the sun in the sky is changing. That, in turn, alters how we perceive color and light. In the height of summer, the sun is as far overhead as it gets. But the sun drops and drops after the summer solstice in June — and the change speeds up at the midpoint toward winter. Right about now.

The seasons are the result of the tilt of our planet on its axis as we orbit the sun. Picture a tennis ball on a pen, with the pen held at a 23.5-degree angle. Now rotate the ball (Earth) on the same angle, fixed around a stationary object (the sun).

The farther from the equator, the more obliquely the sun's light strikes Earth — that's the longer, slanted light we are bathed in now, instead of the full-on beams we bask in at high summer.

And the journey will continue in the progression toward winter, taking us into shorter days, with the sun even lower on the horizon.

But not first without this gleaming farewell, through the golden hours of this season.

Add the steam fog rising off Lake Washington and Puget Sound, and these autumn mornings are too pretty to leave for our fluorescent-lit boxes — offices, schools and the like.

The steam fog is the result of autumn's chill air, arriving in the morning over water still warmed from summer. The temperature difference causes water to evaporate from the surface and recondense as it mixes with the cooler air, in a rising, twining mist. Arctic sea smoke, or steam fog, as it's called, is the result.

Fall color? That will depend on whether the wind and rain crash the party early, or if nature lets this sweet season linger.

Earlier this week, the spider webs glittered in the morning light, and sunlit, golden afternoons beckoned. Today, rain.

Take a tip from Durran, a master sky-watcher: "Go out," he said, "and you can appreciate what's there."

Αδέλφια Πρωτογερέλλη..

Αιφνιδιάστηκα εχθές, ευχάριστα, διαβάζοντας μια αναφορά  του συντάκτη της "lifo" Βαγγέλη Μακρή, σχετικά με τα αδέλφια Πρωτογερρέλη.. 

 Η ανάγνωση των βιβλίων του Μίλτου Πρωτογερέλλη πριν 20 χρόνια, γνωρίζοντας για τον θάνατο των δύο αδελφών, που έφυγαν με τον επαχθέστερο αυτόν τρόπο από την ζωή, από κάποιον που έπεσε πάνω τους οδηγώντας αντικανονικά και ανάποδα και αμέσως μετά το δυστύχημα που προκάλεσε εξαφανίστηκε, είναι κάτι που με στοιχειώνει ακόμα.. Τα δε γραπτά του Μίλτου, μου έμειναν αξέχαστα, είναι πραγματικά άξια ανάγνωσης..

δες άρθρο : http://www.lifo.gr/team/u653/48315?comment=978300#978300

The Sea Drama of the century..

 These days I am readin the best Tomalin's en Hall book "The Strange Last Voyage of Donald Crowhurst".. 

Donald Crowhurst  (1932–1969) was a British businessman and amateur sailor who died while competing in the Sunday Times Golden Globe Race, a single-handed, round-the-world yacht race. Crowhurst had entered the race in hopes of winning a cash prize from The Sunday Times to aid his failing business. Instead, he encountered difficulty early in the voyage, and secretly abandoned the race while reporting false positions, in an attempt to appear to complete a circumnavigation without actually circling the world. Evidence found after his disappearance indicates that this attempt ended in insanity and suicide..!

Here's the trailer of the documentary movie  "Deep Water" based in the abovementioned journey into one mans heart , battling treacherous seas en his own demons (available in Amazon.co.uk) ..

A story of how your dreams can kill, live or leave you ..

"One of the most extraordinary stories about the sea ever to be published." -- The Washington Post

"The sea drama of the century." -- Sir Francis Chichester

A Miracle happened..

Its very difficult to express the feelings you got, 
when seeing the part of the movie "The secret life 
of Walter Mitty" I saw these days, when Kristen Wiig 
coming out en  singing the "Space Oddity" of D. Bowie..!!
Kristin's voice, THIS glance, the moves, the acting en all, 
are bigger than life, above and beyond 
my way to express and communicate  here..

Accidentally there is no video in net with this part..

Belowmentioned a copy of an article from
Ben Kolasinski ("EMN") about that 

"Miracle"..

MOVIE MAGIC ... Did you happen to catch
"The Secret Life of Walter Mitty"? I have to
 admit I had limited interest in the movie
 and need some convincing to watch it,
but I'm glad I did. Without revealing anything
 about the plot, the scene with Kristen Wiig singing
 David Bowie's "Space Oddity" is
one of the most charmingly memorable scenes I've
watched in some time.

For music trivia geeks like me, I thought it was an
 interesting touch that Wiig is strumming a 12-string guitar,
the kind used by Bowie during the recording of the original
song. Some real uplifting moments in the film and some great
 use of music by Arcade Fire and Of Monsters and Men..!!!!
.From :  Ben Kolasinski EMN..

The magic light of Fall..

All right, I know that you are tired of hearing it, but how about this one last time?

My bigger ambition is to capture the holy, sweet, lifegivin  LIGHT of FALL..

Each welcome gift of the FALL, the Magic Sweet Light, the cooler temperatures, the promise of less trafic, of less cockroaches, less mosquitos, less people, less noices etc, the last hurrah of the wildflowers, all these gifts, lettin you forget that life's a cheap trick..

The photos have taken from Kamari Santorini, Greece, where I was lived for the last three years..

Ας μην ενοχληθεί κανείς..

Προ ημερών ακούγοντας για τον ακούσιο θάνατο από πτώση μιας νεαρής Αμερικανίδας στην Κόκκινη Παραλία του Ακρωτηριού της Σαντορίνης, (όπως διάβασα σε  κάποιο αθηναϊκό site : τραγικό θάνατο βρήκε μια 28χρονη γυναίκα από τις ΗΠΑ σε βραχώδη παραλία της Σαντορίνης...η άτυχη τουρίστρια, κινούμενη πεζή σε βραχώδες μονοπάτι, κατακρημνίστηκε σε βραχώδη παραλία στην περιοχή Ακρωτήρι Θήρας από ύψος 15 μέτρων, με αποτέλεσμα να τραυματισθεί σοβαρά... λουόμενοι εντόπισαν την γυναίκα η οποία μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο στο Κ.Υ. Θήρας, όπου μετά από λίγες ώρες υπέκυψε στα σοβαρά της τραύματα και κατέληξε) ένα γεγονός που πέρασε και αυτό όπως και τόσα άλλα μέσα στην μούγγα και στην αισχρή συγκάλυψη από τα την τοπική εδώ κοινωνία (κοινωνία ;) μετά ελαχιστοτάτων εξαιρέσεων, προκειμένου να μην πληγεί η τουριστική μπίζνα και ας ψοφάει ο κόσμος μέσα στις άπειρες και αενάως χάσκουσες ανθρωποπαγίδες, αφύλαχτες και αόρατες στα μάτια των διπόδων, που ζούν μια "ζωή" ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΕΜΠΟΡΟΥΣ, μια χαμοζωή ακόρεστα διαολοκαβαλημένης, μονομανιακής ιδιοτέλειας, με κυρίαρχο το νεκρόφιλο ΕΓΩ, μου ήρθε στο μυαλό το διήγημα του Μ. Μητσάκη ο Αυτόχειρ, που είχα την τύχη να διαβάσω πριν πολλά χρόνια.. 

Ο Μιχαήλ Μητσάκης (1868-1916) εδώ, παρακάμπτει το σύνηθες  και εύλογο  ερώτημα του "γιατί" μιας τέτοιας πράξης και καταφέρνει να το μετατρέψει σε ένα φιλοσοφικό σχόλιο πάνω στην αξία -ή τη μη αξία- της ανθρώπινης ζωής. Η υπόθεση του διηγήματος είναι απλή και συγχρόνως τραγική. Ένας νεαρός άντρας βάζει τέλος στη ζωή του σε ένα ξενοδοχείο της Πάτρας, αφήνοντας μόνο ένα σημείωμα που γράφει: 

“Αυτοκτονώ. Ας μην ενοχληθή κανείς”. Την ίδια μέρα φτάνει στην Πάτρα ο συγγραφέας και μαθαίνει για το διάβημα του άγνωστου άντρα. Το περιστατικό κατατρώγει το μυαλό του κι όσο βλέπει τη γύρω του αδιαφορία για ό,τι συνέβη, τόσο περισσότερο προβληματίζεται και αναρωτιέται…

"...Aς μην ενοχληθή κανείς! Ωσάν να ενωχλείτο ποτέ κανείς εις τον κόσμον, δι’ όσους η χειρ του Θανάτου σημειώνει με την μαύρην σφραγίδα της! Ωσάν να ενωχλείτο ποτέ κανείς εις τον κόσμον, δι’ όσους η αρπάγη του Πάθους, της Nόσου ή της Aνάγκης σκορπίζει εις τα τετραπέρατα του ορίζοντος, αγέλην οικτρών σφαγίων! Ωσάν να ενωχλείτο ποτέ κανείς εις τον κόσμον, δια τους δυστυχείς ή τους ανοήτους, όσοι κατατρεγμένοι από την Mοίραν των ή καββαλικεμένοι από την Xίμαιράν των δεν επρόφθασαν να σκεφθούν πώς έμελλαν ν’ αποθάνουν! Ποίος λοιπόν ήθελε να ενοχληθή για την ευγενίαν του ο άγνωστος αυτός ξένος, ο οποίος ήρθε χθες μία νύχτα για να κοιμηθή σήμερα τον τελευταίον του ύπνον εις ένα ξενοδοχείον; Ποίος λοιπόν ήθελε να ενοχληθή για την ευγενίαν του ο αλλόκοτος αυτός ταξειδιώτης, ο οποίος ήρχετο από τας Aθήνας, πιθανόν όμως να ήτον από την Σμύρνη, ίσως -ίσως να ήτον και από τον Tσεσμέν, αλλά διόλου παράξενο να ήτον και απ’ το Bουκουρέστι; Ποίος λοιπόν ήθελε να ενοχληθή για την ευγενίαν του ο άνθρωπος αυτός, του οποίου και αυτά τα γκαρσόνια που τον υπηρέτησαν δεν ήξεραν ακόμη το όνομα;..."

Ποίος λοιπόν ήθελε να ενοχληθή για την ευγενίαν της η άμοιρη αυτή κοπέλα που ήρθε από την άλλη άκρη του κόσμου, να θεραπεύσει την φυσιολατρεία της, σε τόπο βρωμισμένο από τρόπο νεκρόφιλο (όπως άλλωστε  και ο έτερος Αμερικάνος μεσήλικας πριν δύο χρόνια, που κονιορτοποιήθηκε στην κυριολεξία όταν πάνω του έπεσε μετέωρος βράχος, της ειδωμένης μόνο ως ατραξιόν καλδέρας) της οποίας και αυτά τα γκαρσόνια που την υπηρέτησαν δεν ήξεραν ακόμη το όνομα, αλλά ήξεραν καλά την άλλη ημέρα του θανάτου της, αψίκορα και με την  στριγγιά τους κορακίστικη φωνή, αποσιωπώντες τα πάντα και παντί τρόπω για τον νέο Μάρτυρα της μονότροπης εγωπάθειάς τους, να καυχώνται :

"H Kόκκινη Παραλία μέσα στις 12 πιο 

πολύχρωμες και πιο μαγικές του κόσμου.."